ریل شیشه ای

یک جای خالی سر میز ....

gesborede — Tue, 01 Jul 2008 17:34:18 GMT

«هوالحکیم »

سحرگاه همان شب بود که شایع شد پنجره ها کوچ کرده اند

چنین کارهای را با جسارت انجام می دهم تا مرد شوم آنکس که جسارت نمی کند هیچ نامی ندارد

قبل از هر چیز

این پست را چند وقت قبل البته کمی بیشترازچند وقت قبل نوشته

بودم«که البته الان هم کمی تغییرش دادم » و تقدیمش کرده بودم

به ....

بلوار ِ جمهوری ،من و ماشین ِ دربست ِ...

■

دارم تمام پله ها را تند و پیوسته

هی می دوم مثل تمام جمعه هایی که

این راه را می آمدم آرام وآهسته

■

نزدیک تر یک سفره خانه جنب هر جایی

نزدیک تر دیرم ،کمی دیرم کمی خسته

مثل کسی که هست ،بوده ،بایدم باشد

یا نه !منی که مثل تو آرام ...نشکسته

■

اینجا دوباره واحد ِ بالا تر از ده که

پشتش نوشته:

مرد رفته در نزن بسته !!

نکته :

مطالب با رنگ آبی در هیچ پستی قابل کلیک نیست !

هست ؟؟؟ .
«دخترای دم بخت با یک چشم گریه می کنند ،زنان ِشوهر دار با دو چشم و زنان تارک دنیا با چهار چشم »

قرار بود باشند قرار بود دستانمان را به دستان همدیگر بدهیم و

همانطور که تمام مسیر را می خندیدیم ! گریه کنیم

به یاد پنج سال دوری ،پنج سال قول قرار، پنج سال دلتنگی و...

با تیک تاک عقربه ها مسیررا به شماره می افتادم درست مثل کنتور

برق خانه ی همسایه که گاهی از کار

.
.
.
می افتادم توی خاطراه های که هر کدامشان به اندازه ی کهکشان ِراه

شیری بزرگ و ارزشمند بود تمامی جمعه های که بودیم بودند وبود!

این روزها کمی غمگینم شاید به اندازه ی تریبون آزاد لیلا اکرمی و

کمی خسته شاید به اندازه ی سکوت تلخ تر ِ زهره جعفرزاده

اینروزها «دیگه هیچکی به من تیکه نمیندازه » رفتنش را پای خستگی

هایش گذاشتیم ،پای هوای تازه ای که دور از هر قفسی نیاز

داشت

ونیامدنشان را پای درخت انار مدرسه ،پای ترکه های که هیچ

وقت نخوردیم ، پای گچ های سفیدی که هنوز روی مغزم جیغ /جیغی

بودنم نه به خاطر صدای نازکم است نه به خاطر دلتنگی هایم بلکه ...

تمام دیروز را با چهار چشمم گریه کردم !

«هیچ وقت به مداد رنگی ها آنچنان که هستند اعتماد نکن !»

برعکس تمامی روزها که با پرحرفی کردن سر تمام ِ تمام ِ تمام ِ...

امروز را سکوت کردم حداقل به اندازه ی تمام ِ تمام ِ تمام ِ...

هیچ وقت هیچ چیز قابل پیش بینی نیست حتی چیزهای که قرار است

نشنوی

بشنوی (!)

تمام مدت احسال می کردم گوش هایم را پشت عینک دکتر جا گذاشتم

شاید هم دکتر چشمهایش را در گوش هایم

امروزفکر کردم :

به دامن بلند چین دار

به شکستن کوزه ها

به لکه های که هیچوقت پاک نمی شوند

و به اینکه حیوان ها چقدرانسان ترند (!)

که هست و که نیست !

شعر فقط همین

چنگال های خونی یک ماده گربه بود*

آژیر / می کشــــــــــــــد به سرش این ملافه را

تکرار می شود ته این فعل های شوم

تکرارتک...ـه تک...ـه ی یک بد قیافه را...

تصویری از غریبگی یک زن جوان

درجیب های کهنه تر یک کت ِ قشنگ

تصویری از شکتن من توی آینه

تصویری از دو چشم سیاه شبیه سنگ

دارد دوباره توی خیالش دو خط صاف /\

_هی می کشید در ته این زندگی تــــــــــــــــــــــو را

توی خیال واهی یک اشتراک گنگ

خون غلت می زند وسط ِ من...و تو...ویا...

تصویری از نبودن یک عشق مسخره

تصویری ازحضور ِتو و سطل آشغال

زیر همیشه های من و یک پتوی خیس

تصویر چند بعدی یک گربه با زغال

تصویر ِ جیغ های مدامی که/ پشت هم

_داری به سمت بودن من می خوری به در

پشت دو چشم ِ دربه در ِ مرد ِ محترم

تصویری از نبود زن ِ چادری!! به سر

ساک تمام خاطره ها بسته می شود

بین ِ تمام خاطرها مانده پشت ِ در

پیدا نمی کند ته پرونده ها کسی

یک عمر زندگی ِ تو را توی مشت هر...

آژیر / پاره می کندم اتفاق را

تصویر خیس مرد تو با شرت و زیر پوش

یک گوشه ایستادو فقط فکر کرد به

چنگال های خونی گرُ / به شکار موش

دارد به سمت آینه ها زجه می زند

چنگال های نقره ی تو روی میز ... نیست ؟؟

مردی که برده بود همه ی زندگیت را

پشت سرت دوباره عزیزم نه !هیز... نیست؟!

توی حضورمبهم مردی همیشگی

خسته درانزوای کسی غوطه ور شدن

آژیرهای مسخره را قورت دادن و

درگوشه ا ی نشتن و هی کورو کر شدن

تصویر ِ زشت ِ آلت ِ مردانه ای که نیست؟

تصویری از کشیدن سر روی ناخنم

هی راست می شوی ته زن های مسخره

آرایش غلیظ نکرده ؟ نمی کنم!!

فرق میان دختر همسایه و زنی

که گم شده است در وسط عکس های لوس

فرق میان من شدن و من نمی ...شدن

فرق مرا بغل نه! نکن! با مرا ببوس

در چادر سیاه زنی گریه کردن و

خاک تمام خاطره ها را سرت بکن

در چشم های گیج کسی منتظر بشین

فکری به حال بودن درد آورت بکن !

آژیر / چنگ می زند از سینه ی کسی

تصویر ِ سرد ِ آلت قتاله ای که نیست

توی عبورگیج ، ته ِ فکر های تو

پشت دو چشم عینکیت مرد می گریست

آژیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر

قطع می کند این بیت شوم را

شاید کسی به زندگی تازه بند شد

تصویر گیج ِ بودو نبود دوتا جسد

از خواب های مسخره ی زن بلند شد

بااحترام ...

* محمد حسینی مقدم

چنگال های خونی تو روی میز نیست

دیگر عزیز میز برایم عزیز نیست

پنجول های ناتوان...

gesborede — Fri, 22 Feb 2008 19:35:18 GMT

بزرگترین لذت در زندگی انجام کاری است که دیگران می گویند:«تو نمی توانی»

« والتر باگت »

به کلا ف کاموا ی مادرم خیره شدم

هنوزهم برای کسی که نیست میل می زند ، همیشه برای کسی که

نیست میل می زند پدرم آنوقت هابه مادرم گفته بود: گربه صفت (!)

اما من فکر می کنم مادرم یک پیشی ِ ملوس غمگین است که همیشه

برای کسی که نیست میل می زند آنوقت ها فکرمی کردم پدرم

وفاداراست درست مثل سگ ِ خانم ِهمسایه ، که زمانی پاچه ی پدرم را

گرفته بود و ول نمی کرد

خانم همسایه بی صفت بود

اوه

جدا داشت فراموشم می شد

آنوقت ها شنیده بودم پدرم از پشت تلفن او را عروسک خانم صدا

می کرد «جدا او را عروسک خانم صدا می کرد»

خانم همسایه عروسک بود

دقیقا شبیه همین عروسک سیاه سوخته ی زشتی که پدرم برای روز

تولدم خریده بود آنوقت ها من عاشقش بودم «جدا عاشقش بودم»

اما حالا مثل مادرم گوشه ی خانه خاک می خورد

ومن همچنان به کلاف کاموایش خیره شدم

...و اوهنوز برای کسی که نیست میل می زند همیشه برای کسی که

نیست میل ...

***

اگر دوست دارم تشکر کنم دست خودم نیست

«جدا دست خودم نیست»

همیشه ها مدیونم به

" سید مهدی موسوی" بزرگوار به خاطر تمام تشویق هایش ،امیدهایش

،وکارگاه ارزنده اش

مدیونم به

" لیلا اکرمی "عزیزم و" زهره جعفرزاده ی" نازنینم به خاطر تمام

صبوری هایشان درشنیدن شعرهام، تمام راهنمایی هایشان وتمامی

مهربانی هاشان

***

راستی این پست را«جدا» تقدیم می کنم به « ناطور دشت ِدی جی سلینجر» همچنین

به «زن ،تاریکی ،کلمات ِ حافظ موسوی »

***

ومساله ی دیگر اینکه دو دوست خوب پایشان را به دنیای مجازی

گذاشتند امیدوارم همان طور که مرا تنها نگذاشتید آنها را نیز تنها

نگذارید اول برادر خوب و دوست داشتنیم« یاسین محمدرضا پور»

که «روی پیچ پیاده رو» منتظر شماست

دومی « فریده حقیقت ناصری» دوست خوب سپید سرایم که با

«سکوت فاصله ها »به انتظارتان شمع روشن کرده

***

واین هم شعر که همینجوری

* سکانس اول/ رنگی / لانگشات یک سالن

لباس وتور ِ عروسی ... «بچرخ ، گیجم کن»

صدای همهمه ها وصدای خنده ی تو

بیا عروسک کوکی قدم قدم به جلو

سکوت پر شده از تو ،ترانه ای موزون

برقص خانم لیلا ،برقص با مجنون

سکانس بعد/ سیاه و سفید / زن...و اتاق

کنار شومینه چند بچه گربه ی چاق

گلوله ی کاموا ،حس ِ خوب بازیدن

شروع ساده ی یک اتفاق ... ترسیدن

نمای بسته ی خانه ،صدای موسیقی

وروسری بنفشی که ... می کشد جیغی

: «به چشم های خسته ترم بیا نگاهی کن

به من که مثل خودم مرده ام در این سالن

بچرخ سمت ِ من و زندگی پاشیده ...»

زنیکه در وسط ِ اتفاق خوابیده

لباس تور،کمد ،پس زمینه ی تاریک

صدای ساعت کوکی ...و تیک تاک وتیک

رسیده توی خیالت به صورتی غمگین

گلوله ،آخر این اتفاق ...و شلیک

سکانس آخر/ رنگی / نمای دور از شهر

زنی غریبه ویک مرد ،بچه ها پیک نیک

بااحترام...

*هدا قریشی :

سکانس آخر :زن /پشت بام /یاس /سقوط

ورنگ قرمز /تصویر روی زن ...و سکوت

هوای سرد زمستان هوای برفی دی دوباره آمده بابا نوئل فدای سرم !

gesborede — Sun, 06 Jan 2008 19:41:18 GMT

«هوالحکیم»

هر کس گفته است خوشبختی را نمی شود با پول خرید نمی دانسته از کجا خرید کند

گتیل هادنیک

***

اصلا به امید این نیستم که از آسمان یک پری بیاید و

من قصه ی سیندرلا را چند بار دیدم

می گوید:

تو شاعر خوبی نمی شوی !

هی خودکشی می کنی که چه؟

اصلا چرا دور این مادر مرده را یک خط قرمز رنگ نمی کشی

خودرکار قرمزت را که برمی داری دستت روی زمین و هوا

گیج می خورد وتو فقط فکر می کنی که من

قصه ی سیندرلا را چند بار دیدم؟؟؟

***

دلم می خواست تو این پست غزل بذارم اما

چهارپاره هم پسر نو پای منه

***

مثل بغض ِ پرنده ای ترسو

می خورد زجر جیک جیکش را

ترس از یک نگاه گم کرده

در سرت واژه ی رکیکش را

مثل نوزاد غسل تعمیدی

دور چندین ملافه می پیچد

یک صلیب شکسته می خواهد

در خودش هی کلافه می پیچد

در سرش گیج می رود خانه

روی این تخت ها نمی خوابد

قرص های همیشگی در تو

می خورم یا نمی خورم شاید

نشئگی عمیق احساست

توی این زندگی برعکس و

«ی گ د نَ ز»خودش که پیدا شد

توی جیب ِ زنیـــــ/که درعکس و...

فحش های که،هی خودت هستی

احمق ِبی شرف زن هرزه

گمشو از خاطرات دورم که

گمشو از من برو، تو با فرضه ...

ابتدای کلام ها مردن

لابه لای خطوط اِنجیلی

مادرم مریم مقدس بود

پدرم پشت هم مرا سیلی...

موی بور زنی که در فکرت

باز کرده دوباره نیشش را

پشت هم باد /می خورد حالا

قرص های روان پریشش را

[]

خودکشی پرنده ای ترسو

خبری که...که می کند جلبش

روی تختی که خواب می کردی

یک صلیب شکسته در قلبش

بااحترام...

تمام روز در آیینه گریه می کردم ...

gesborede — Wed, 12 Dec 2007 13:15:18 GMT

یک مرد هیچوقت آنقدر بزرگ نیست که برای کمک به کودکی زانو بزند

«شوالیه های پتوگرامی »

«هوالحکیم»

وبلاگ قبلی من هک شد

به همین راحتی

به همین خوشمزگی

پودر درد هکر

از این به بعد در این وبلاگ منتظر حضور شما هستم

تا چندروز دیگر تمام لینکها اضافه می شود

***

دارم بدون هیچ فکری به دمپایی ها نگاه می کنم بدون اینکه

فکر کنم مادر توی آشپزخانه به ماهی تنگ بلور چپ چپ

نگاه می کند که وقتی گربه ی همسایه حواسش نیست بپرد

وتوی تابه بیندازدش بدون اینکه فکرکنم پدرشبهابه مادرم

چپ چپ نگاه می کند، که وقتی مادرحواسش نیست بپردو

هوری دیگری را کنارش بگذارد بدون اینکه فکر کنم برادرم

شبها به نیمکتهای پارک چپ چپ نگاه می کند،که وقتی باغبان

حواسش نیست بپرد رویش؛ بدون اینکه فکر کنم فقط یک دمپایی

لازم است که وقتی هیچکدام حواسشان نیست بپرم وتوی سرشان

بکوبم که...

بفهمند سوسک ها وقتی حواسشان نیست چقدر درد می کشند!

ماایرانیها اصالتأ مرده پرستیم

واقعا تمام سعی خودم را کردم که این جمله را نگویم اما:

وقتی فهمیدم قیصرامین پور هم رفت خیلی ناراحت شدم اما بیشتر از

این ناراحت شدم که فهمیدم بعد از مرگ این عزیز بزرگ تمام

کتابهایش به فروش رسیده و حتی یک نسخه هم باقی نمانده (!)همان

روز به خواهرم گفتم:« به زودی براش بزرگداشت هم می گیرن!»

که البته پر بیراه هم نگفتم و چند وقت پیش دردانشگاه علامه برای

این عزیز بزرگداشت هم گرفتن

به امید روزی که قبل از مرگ بزرگهایمان به فکرشان بیفتیم

***

دیگه هیچ حرفی ندارم جز اینکه تورو به بزرگی خودتون از نقد

کردن فرار نکنید که شدیدأ منتظر شنیدن صحبت هاتون هستم

***

توی گیجی خانه افتادم

نیمه جان تر که گونه ام تر شد

پشت چشمان تار می دیدم

استکانی که باز لب پر شد

تکه هایم تمام تر می شد

پازل نامنظمی از من

گوشه ی کیف جیبی ات گم بود

عکس های غریبه ای از زن

روز اول نگاه معصومت

پشت یک لنزآهنی گم شد

من اسیرت شدم ...و لرزیدم

موج قلبم که پر تلاطم شد...

قلب من روی دستهایت که

خنجرت را توتیز می کردی

قلب تو پیش دیگری بودو

روی میزم... تمیز می کردی

[]

شام امشب کنار یک زن که

روی میز پر از غمی بودم

من برای عروس این خانه

کادوی واقعا کمی بودم

بااحترام...

....................................................................................................................................

از گنجشک ها هم گله دارم

مرز میان کامیابی و شکست را می توان در دوکلمه بیان کرد «وقت نداشتم»

"هوالحکیم "

بچه که بودیم بادبادک می ساختم به گنجشکها سنگ می زدیم که از

روی کابلها کنار بروند تا بادبادکمان جایشان را بگیرد آنوقت ها

تنها آرزویم این بود که آنقدر کوچک باشم تا وقتی به نخ بادبادک

وصل می شوم مرا باخوش ببرد به آسمانهایی که گنجشک ها از

آنجا به بچه ها نگاه می کنندآنوقت با آنها زمزمه کنم :

جیک جیک جیک

بزرگتر که شدم آرزو می کردم کاش می شد آنقدر بزرگ می شدم

تادنیا را روی دستهایم می گرفتم آنوقت گنجشکها روی مژه هایم

می نشستندوبازهم باهم زمزمه می کردیم:

جیک جیک جیک

به دنیا آمدنم دست خودم نبود حتی هیچکس نپرسید دوست داری

زندگی کنی یا نه؟بزرگتر شدنم هم دست خودم نبود بازهم هیچکس

نپرسید دوست داری بزرگ شودی یا نه؟بزرگ که می شوی

قانون هایت هم بزرگتر می شوند دیگر به گنجشکها سنگ زدن

بزرگترین جرمت نیست که محکوم شوی به نداشتن عروسکهایت

بزرگتر که می شوی بزرگترین جرمت می شود دختر بودنت و

سن و سال حساسی که داری "مثلآ " آنوقت همه ی کارهایت

زیر ذره بین می رود :راه رفتنت ؛حرف زدنت ؛خندیدنت و...

اینها را گفتم که بگویم من گله دارم

از شهر به این بزرگی گله مندم که حتی یک اتاق دوازده متری

هم پیدا نمی شود که یک عده کار فرهنگی کنند!

از خودم گله مندم که آنقدر کوچکم که حتی اجازه رفتن به شهری

که فقطدوساعت دورتر است را ندارم

از جامعه ای گله مندم که آنقدر کثیف است که مادرهای چون مادرم

تا دخترشان به خانه برسد می میرندو زنده می شوند

گله دارم حتی از گنجشکهای که از بالا به بچه ها نگاه می کنند و

آرام زمزمه می کنند:

جیک جیک جیک

***

دوست دارم ازهمین جا از دو شاعر عزیز؛ دودوست نازنین که

هیچوقت تنهایم نگذاشتند تشکر کنم

نازنین ترین لیلای دنیا« لیلا اکرمی »عزیز وبهترین زهره ی دنیا

«زهره جعفرزاده» ی دوست داشتنی

واین هم غزلی تقدیم به هر دوی آنها:

***

کلاغ های گم و گیج ِروی دفتر پر

همیشه اول بازی معذبی دختر!

دوباره عصر دوشنبه به یاد چشمانت

دوباره توی اتاقت ببین که کودک تر ...

:«عروسکامو نمی دی؟!منم دیگه قهرم!

امید دستمو ول...» که صدای قژقژ در...

دوتا عروسک کوکی ، دوتا پرنده ی زشت

واین دقایق گنگ همیشه مرگ آور

که گرُ گرفته نواری...که عاشقت بودم!

هنوز ِ بچه تری که: -«دوسم داری آذر»

[]

پرنده باش و بیا تا دوباره پر بکشیم

مرا به سمت اتاق عروسکیت ببر

بااحترام ...

+ نوشته شده در شنبه هفتم مهر 1386ساعت 4:18 توسط حمیده محمدرضا پور | 231 نظر

.........................................................................................................................................................................................

گم می شم درون کسی که همیشه بود

«وقتی قلبت به حرف درآمد به دقت یادداشت بردار»

سلام

اینجا کسی است که با گوش جان نقدو نظرهاتان را می شنود

پس بگوید:

اول غزل:

هی گم شدن ، توی خیابان هفدهم

اینجا کجاست؟«آخر ِغم ، کوچه ی دهم»

امشب برای بدرقه ات دیر می کنم

دراین دوباره مردگی ِ...-«باتوام خانم !»

اصلن حواستان به منو شعرهام نیست

اصلن برو!بروکه بمیری!برو...وگم↓

که می شوم درون کسی که نبوده ام

درخاطرات مبهم خود هی «عقب جلوم»↓

کردی که چه ؟یادِ خودم باشم و...همین !

-«خانم بدو که دیرشده! باتو ام بجم !»

[]

توی اتاق مسخره ای زجر می کشم

زیر تمام کرده شدن! مثل این سرم

[]

زیر تنی که له شده بودم تمام شد...

***

ویک کار کوتاه :

چند وقتی بود که توی تختخواب مادرم جا کرده بود

کثافت هرزه از روح پدرم خجالت نمی کشید

برادرم گفته بود :می کشمش !

[]

حالا دیگر شبها از اتاق مادرم صدای جیر جیر نمی آید.

بااحترام...

+ نوشته شده در پنجشنبه یکم شهریور 1386ساعت 5:43 توسط حمیده محمدرضا پور | 140 نظر

......................................................................................................................................................................................

بیا بشین که عزیزم غزل غزل باتو...

اگر نمی توانی شاعر باشی شعر باش

"دیوید کاراداین"

"هوالحکیم "

سلام

بدون هیچ توضیحی با دوتا غزل قدیمی به روز می شم

وشدیدأ منتظرصحبت هاتان :

غزل اول :

یک آرزوی کوچک بر باد رفته

پشت نقاب روز های شاد رفته

یک عکس تنها گوشۀ دیوارمانده

یک مرد ِ تنها اول خرداد رفته

آخر همانی که تمام روزهایش

از چشم های مادرم افتاد... رفته

انگارحرفی هم درون این صدانیست

از این گلوی لعنتی فریاد رفته

مادردوچشمش را به راه کوچه داده

بابا کجای ناکجا آباد رفته ؟

غزل دوم :

هزار مرتبه گفتم که دوستت دارم!

هزاروسیصد واندی که / بازمی بارم

هنوزتوی خیابان صدای شُر...شُر...شُر

هنوز توی خیابان... نگو بدهکارم ـ

به قلب کوچک مردی که هی به من می گفت:

به واژه های مقدس که از تو بیزارم!

ببین! تمام شده آن زنی که یادش نیست

هزار مرتبه من را دوباره تکرارم...

[]

خدانشست به پایان رساند "من " را که _

هزارو سیصد و شصت و ...چقدرغم دارم...

بااحترام ...

+ نوشته شده در شنبه سی ام تیر 1386ساعت 3:8 توسط حمیده محمدرضا پور | 114 نظر